|
Guido
Sterkendries bij de Kuna-Indianen
Enkele
dagen geleden kwam ik terug na een bewogen tijd bij de
Kuna-indianen. Dit is nog steeds een autonome stam. Strikte
normen en gewoonten hebben ertoe geleid dat ze doorheen
de tijden hun cultuur hebben weten te bewaren. Hetgeen
voor ons uiterst interessant overkomt, aangezien je kan
spreken over totaal andere normen, gewoonten, kleuren
en vormen. Zij bewonen, een paradijselijk uitziende eilanden-groep
en een deel van het vasteland aan de Caraïbische zijde
van Panama. Eigenlijk zijn zij één van de oorspronkelijke
bewoners vóór het Panamakanaal zo'n honderd jaar geleden
werd uitgegraven.
|
|
|
Toen
ik besloot om de geste te maken alle bagage terug in te
laden, vonden enkele onder hen dit geen slecht idee. Toch was dit niet mijn
streefdoel en besloot ik hen eerst om een gunst te vragen.
Namelijk of we eerst niet ergens in het dorp mochten eten.
Dit weigerde ze niet en zodoende werd mijn bagage mee door
hen vervoerd. Na een deftige maaltijd konden we de besprekingen
nog eens overdoen en zodoende, moest ik diezelfde avond
nog in het raadshuis (of hut beter gezegd) verschijnen,
in de aanwezigheid van zo'n 300-tal Kuna's. |
| Die
avond brak ik de ceremoniële sfeer, door mijn grote gestalte,
die zo'n derde boven de gemiddelde Kuna uitstak. Na veel
andere besprekingen was het eindelijk onze beurt en kon
Heraclio aan ons pleidooi beginnen. In het Spaans werd ik
aanhoord en zodoende moest ik hen beloven copies van mijn
werken later te bezorgen, zodat een groot deel van de financiële
lasten die ze me eerst hadden opgelegd, wegvielen.Nadat
ik eindelijk na twee dagen mijn camera's kon boven halen,
kreeg ik een voldoening van de energie die nodig was om
deze mensen van mijn werk te overtuigen. Een boeiende reportage
volgde, die hen toeliet mee te kijken via de digitale camera's
die ik hiervoor had meegezeuld. |
|
Guido
Sterkendries bij de Kuna-Indianen - FOTOGALERIJ
(klik
op een foto voor een grotere versie) |
|
